HU ▾

δεσπότῃ

G1203 · N-DSM

Jelentés master · master · master

Nyelvtan főnév · részes eset · egyes szám · hímnem · N-DSM

Szótári alak δεσπότης

δεσπότης [G:N-M]
master
δεσπότης, -ου, ὁ
[in LXX chiefly for אָדוֹן, אֲדֹנָי; in Jdth.9:17, δ. τ. οὐρανῶν κ. τ. γῆς];
a master, lord, correlative of δοῦλος, οἰκέτης: Refs [1Ti 6:1, 2, 2Ti 2:21, Tit 2:9, 1Pe 2:18]; as title of God, voc., δέσποτα (so usually in LXX), Refs [Luk 2:29, Act 4:24]; ὁ δ. = voc. δέσποτα (cf. B1., § 33, 4), Rev 6:10; of Christ, Refs [2Pe 2:1, Ju 4], R, txt. (but cf. mg.).†
SYN.: κύριος (which see), implying limitation of authority and a more general relation than δ., which \"denoted absolute ownership and uncontrolled power\" (Thayer). (AS)

δεσπότας N-APM
Noun, Accusative, Plural, Masculine
δεσπότην N-ASM
Noun, Accusative, Singular, Masculine
Δεσπότην N-ASM
Noun, Accusative, Singular, Masculine
δεσπόταις N-DPM
Noun, Dative, Plural, Masculine
δεσπότῃ N-DSM
Noun, Dative, Singular, Masculine
Δέσποτα N-VSM
Noun, Vocative, Singular, Masculine
Δεσπότης N-VSM
Noun, Vocative, Singular, Masculine